Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2007

Η σύγχρονη βαρβαρότητα έχει μορφή Ντίσνεϊλαντ.

Η ΑΕΚ ανασαίνει μέσα από την διαφορετικότητα της. Καθήκον μας είναι η καλλιέργεια της διαφορετικότητας. Και η φροντίδα για τη σκοτεινή ομορφιά που δεν μπορεί, λόγω συνθηκών, να κάψει την εμφάνισή της στο φως. Να βάλουμε τέλος στη μεγάλη αρρώστια της εποχής, το φθόνο, μένοντας ενθουσιαστικά ο ένας δίπλα στον άλλο.

Η κυριαρχία πάση θυσία πρέπει να πάψει να είναι αποκτήνωση, τάφος ιδεών για τη νεότητα, για τους οπαδούς, γεμάτος υποκατάστατα και υποσχέσεις για μεγαλεία, στηριγμένα στην οικονομική ισχύ.

Η ψυχική ένδεια των αντιπάλων της οπαδικής συνείδησης ένα και μοναδικό ενδιαφέρον παρουσιάζει: Το παραμύθιασμα. Όλοι αυτοί επαναπαύονται στις ονειρώξεις τους, βασιζόμενοι στις αρχές που διέπουν αυτήν την κοινωνία και με θεματοφύλακες τους ασφαλίτες, ελπίζοντας πως έτσι έχουν απαλλαγεί διά παντός από κάθε αντίδραση.

Ζούμε στο κέντρο ενός ποδοσφαιρικού πολιτισμού που είναι έτοιμος για κάθε μαζική δολοφονία. Αν κάτι έχει να αναδείξει αυτή η αξιοθρήνητη εποχή, είναι το πείσμα του ρομαντισμού ενάντια στη βαρβαρότητα με μορφή Ντίσνεϊλαντ. Είναι τα εκατομμύρια των οπαδών (που δε θα εμφανιστούν ποτέ στα δελτία ειδήσεων) που αντιστέκονται ενεργά στην παγκόσμια αθλιότητα, των μεγαλομετόχων, των διαχειριστών, των χορηγών και των λοιπών συγγενών.

Είμαι σίγουρος ότι ο Ντέμης αντιλαμβάνεται πως η Σούπερ Λίγκα, στην οποία κατοικεί δεν είναι αυτή που ονειρεύτηκε, αλλά μια αόριστη μορφή της. Προσπαθώντας να καθορίσει το περιεχόμενό της, ανακαλύπτει μετά απορίας τη σύμφυτη αδυναμία της προς την απληστία, το κέρδος και την εκμετάλλευση. Θεός δεν είναι, ούτε άγιος, η ηλικία και η εξωποδοσφαιρική ταξική τοποθέτηση του, δεν του επιτρέπει να ριχτεί στη μάχη για γενικό έλεγχο. Έρχονται στιγμές που ονειρεύεται την κατάσταση του μονάρχη. Παρά το βαρύ ύφος κάθε φορά που τον συλλαμβάνει ο φωτογραφικός φακός, σαν να του συμβαίνει ένα δράμα κάθε δύο λεπτά, οι αυλικοί του, οι επικοινωνιολόγοι του κτλ. φροντίζουν ο χλευασμός να τον ακολουθεί σαν τη σκιά του. Μήπως τελικά οι φιλάνθρωποι μεγαλομέτοχοι και ότι άλλο δε συμμαζεύεται γύρω του χρείαν έχουν από θρησκευτικό και όχι οικονομικό έλεγχο (αφού ο δεύτερος δεν οδηγεί πουθενά); Αλλά ο Ντέμης, ακόμα και το διάταγμα πίστεως που παρουσίασε η Ιερά Εξέταση στην Ισπανία το 1478 να εφαρμόσει, δε θα μάθει (ούτε αυτός, ούτε κι εμείς) ποτέ την αλήθεια. Παρ' όλο που αποτυγχάνει να φοβίσει το δικό του επιτελείο, αντίθετα ο φόβος που απλόχερα προσπαθεί να μοιράσει στους οπαδούς μοιάζει να πιάνει τόπο παντού, εκτός από την «ουράνια σφαίρα» των αγίων και αφιλοκερδών μεγαλομετόχων, οι τίτλοι των οποίων όχι μόνο δεν επιδέχονται καμία έρευνα, αλλά (γιατί όχι) σύντομα θα τους προσκυνάμε στο χρηματιστήριο.

Ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά. Μια νίκη είναι αρκετή για κάνουν την εμφάνιση τους οι μεγαλαυχίες και οι καυχησιολογίες. Μια ήττα αρκεί να σε κάνει να νιώσεις ότι ζεις ακόμα ένα φιάσκο απατηλών υποσχέσεων, πριν προλάβεις να συνέλθεις, έρχονται οι προγραμματικές δηλώσεις για ανασυγκρότηση της ελπίδας. Βλέπω στο γήπεδο ανθρώπους σκυμμένους μετά από νίκη, ταυτισμένους πια με την κατάντια τους, να παραιτούνται από το δικαίωμα να δουν και λίγο μπάλα ρε αδελφέ, έχουμε νικήσει και πασχίζουμε να χαμογελάσουμε.

Στον καιρό μας ο ήλιος όλο και περισσότερο αργεί να βγει, κι όταν βγαίνει, αρνείται να φωτίσει παντού. Επιλέγει κι αυτός, απ’ αυτούς που ξέρουν να τον πλησιάζουν. Πάρτε μια ανάσα από την διαφορετικότητα της ΑΕΚ κι αφήστε τον ήλιο να έρθει να σας βρει.

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2007

Κιτρινόμαυρο Μανιφέστο

Νομίζω ότι το πρώτο που πρέπει να χαρακτηρίζει έναν Αεκτζή είναι η τιμή που νιώθει επειδή είναι Αεκτζής, αυτή η τιμή που τον κάνει να δείχνει σε όλο τον κόσμο την ιδιότητά του ως Αεκτζή. Την τιμή που δεν θέλει να κρύψει από τους άλλους, ούτε να την αναγάγει σε αφηρημένα σχήματα. Την τιμή αυτή που τον εκφράζει κάθε στιγμή, που ξεπηδά από το πνεύμα του και που ενδιαφέρεται ο ίδιος να τη δείξει γιατί είναι σύμβολο της περηφάνιας του.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό, μαζί με αυτή, είναι η μεγάλη συναίσθηση του χρέους απέναντι στην αθλητική κοινωνία, απέναντι στους συνΑεκτζήδες, αλλά και σε όλους τους οπαδούς του κόσμου.

Αυτό είναι ένα στοιχείο που πρέπει να χαρακτηρίζει τον Αεκτζή. Μαζί με αυτό η μεγάλη του ευαισθησία απέναντι σε όλα τα προβλήματα και απέναντι στην αδικία, το ασυμβίβαστο πνεύμα όποτε εμφανίζεται κάτι που δεν είναι σωστό, όποιος και αν το κάνει. Να προβληματίζεται με καθετί που δεν είναι κατανοητό, να συζητά και να ζητά διευκρινήσεις, σε ότι δεν είναι ξεκάθαρο, να κηρύττει πόλεμο στο φορμαλισμό, σε κάθε είδους φορμαλισμό. Να είναι πάντα ανοιχτός να δεχτεί νέες εμπειρίες, για να προσαρμόζει τη μεγάλη πείρα των προγόνων μας, στις συγκεκριμένες συνθήκες της εποχής μας. Και να σκέφτεται (καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί) πώς θα αλλάξει αυτήν την πραγματικότητα, πώς θα τη βελτιώσει.

Ο αθλητής που έχει την τιμή να βρίσκεται στην οικογένεια της ΑΕΚ πρέπει να θέσει ως στόχο να είναι πάντα πρώτος σε όλα. Να αγωνίζεται να είναι πρώτος και να νιώθει ενοχλημένος όταν σε κάποιο τομέα δεν κατέχει την πρώτη θέση. Να αγωνίζεται για να βελτιώνεται για να είναι πρώτος. Βέβαια, δεν μπορούν όλοι να είναι πρώτοι, όπως δεν μπορεί και μια ομάδα να κερδίζει πάντα, μπορούν όμως να κατανοήσουν ότι στην ΑΕΚ απαγορεύεται ο ωχαδερφισμός. Μπορούν να είναι ζωντανό παράδειγμα, ο καθρέφτης όπου όλοι θα βλέπουν τον εαυτό τους, οι οπαδοί και οι αθλητές που δεν ανήκουν στην οικογένεια της ΑΕΚ, να είναι το παράδειγμα και για τους φίλους του σωματίου, πιο προχωρημένης ηλικίας που έχουν χάσει κάπως το νεανικό ενθουσιασμό τους και την πίστη στη ζωή και οι οποίοι αντιδρούν πάντα θετικά σ’ αυτό το τονωτικό παράδειγμα. Αυτό είναι ένα ακόμη καθήκον των αθλητών της ΑΕΚ Και μαζί με αυτό, ένα μεγάλο πνεύμα θυσίας, όχι μόνο στις στιγμές που απαιτούν ηρωισμό, αλλά κάθε στιγμή. Να θυσιάζεται βοηθώντας τον συναθλητή του στα μικρά καθήκοντα, για να μπορεί έτσι να ανταποκρίνεται στη δουλειά του, για να εκπληρώνει το χρέος του στην προπόνηση, στο γήπεδο, για να μπορεί να βελτιώνεται με κάθε τρόπο. Να έχει πάντα στραμμένη την προσοχή του στο σύνολο των ανθρώπων που τον περιβάλλουν.

Με άλλα λόγια, κάθε Αεκτζής (οπαδός, αθλητής κτλ.), πρέπει να είναι βαθιά ανθρώπινος, τόσο που να προσεγγίζει την ανθρώπινη τελειότητα, να εξαγνίζει την ανθρώπινη ύπαρξη μέσα από τη δουλειά, τη μελέτη, τη διαρκή αλληλεγγύη του με το λαό μας, το λαό της ΑΕΚ, αλλά και με όλους τους οπαδούς του κόσμου. Να αναπτύσσει στο έπακρον την ευαισθησία του ώστε να νιώθει απόγνωση όταν δολοφονείται ένας άνθρωπος, με τον τρόπο που δολοφονήθηκε ο Αντόνιο Πουέρτα της Σεβίλλης, με τον τρόπο που δολοφονήθηκε ο Μιχάλης Φιλόπουλος και ο κάθε Πουέρτα και Φιλόπουλος σε οποιαδήποτε γωνιά της γης. Και να ξεχειλίζει ενθουσιασμό όταν μια νέα σημαία οπαδικής ελευθερίας υψώνεται σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου.

Ο Αεκτζής δεν μπορεί να περιορίζεται από στα σύνορα της δικής του ομάδας. Πρέπει να κάνει πράξη την οπαδική αλληλεγγύη και να την νιώθει σαν κάτι δικό του. Να θυμάται ότι μπορούμε να είμαστε ένα πραγματικό και απτό παράδειγμα για ολόκληρη την Ελλάδα μας, και κάτι παραπάνω, για άλλες χώρες του κόσμου που υπάρχουν οπαδοί που αγωνίζονται για την ελευθερία τους, ενάντια στην οπαδοφοβία, την αστυνομοκρατία και τον τεχνοκρατισμό, ενάντια σε οποιαδήποτε μορφή καταπίεσης από τους εμπορικούς εκμεταλλευτές των ομάδων. Να θυμάται πάντα πως μπορούμε και πρέπει να γίνουμε ο αναμμένος δαυλός, πως έτσι όπως ο καθένας μας ως άτομο είναι ένα πρότυπο για τον λαό της ΑΕΚ έτσι και όλοι μαζί μπορούμε να είμαστε ένα πρότυπο για τους οπαδούς της Ελλάδας, για τους οπαδούς που έχουν γίνει στόχος σε όλο τον κόσμο, και αγωνίζονται για την ελευθερία τους, κόντρα στους χαρτογιακάδες διαχειριστές των ομάδων τους. Και πρέπει να νιώσουμε άξιοι αυτού του παραδείγματος. Να είμαστε άξιοι την κάθε στιγμή, την κάθε ώρα.

Αυτό νομίζω ότι πρέπει να είναι ένας Αεκτζής. Και αν μας έλεγαν ότι είμαστε σχεδόν ρομαντικοί, πεισματάρηδες ιδεαλιστές, ότι σκεφτόμαστε πράγματα αδύνατα, ότι δεν είναι δυνατό να κάνεις μάζες ενός λαού ένα σχεδόν αρχέτυπο της ανθρώπινης ύπαρξης, εμείς πρέπει να απαντήσουμε μια φορά, χίλιες φορές: ναι είναι δυνατό, έχουμε δίκιο. Ο λαός της ΑΕΚ μπορεί να προχωράει, μπορεί να εξαλείφει όλες τις ανθρώπινες μικρότητες, όπως έκαναν οι ιδρυτές της ΑΕΚ, που αντί να χτίσουν αρχοντικά στο άλσος, έστησαν πέτρα, πέτρα το ναό των προσφύγων. Μπορεί να τελειοποιείται, όπως όλοι μας τελειοποιούμαστε καθημερινά, συντρίβοντας με αδιαλλαξία όλους εκείνους που μένουν πίσω, που δεν είναι ικανοί να βαδίσουν στο ρυθμό που προχωρά η «επανάσταση» που κρύβεται στην ψυχή του Αεκτζή. Έτσι, πρέπει να είναι, έτσι οφείλει να είναι, και έτσι είναι. Θα είναι έτσι, γιατί είμαστε Αεκτζήδες, δημιουργοί μιας τέλειας αθλητικής κοινωνίας, ανθρώπινες υπάρξεις προορισμένες να ζήσουν σε έναν καινούριο περιβάλλον όπου θα έχει εκλείψει κάθε τι σαθρό, παλιό, κάθε τι που αντιπροσωπεύει το επαγγελματικό – εκμεταλλευτικό καθεστώς που οι βάσεις του έχουν σαπίσει.

Για να το πετύχουμε αυτό, πρέπει να δουλεύουμε καθημερινά. Να δουλέψουμε με τη βαθύτερη έννοια της τελειοποίησης, της ανάπτυξης των γνώσεων, της αύξησης της κατανόησης του αθλητισμού με σκοπώ το κέρδος, που μας περιβάλλει. Να αναζητούμε, να διαπιστώνουμε και να γνωρίζουμε καλά τις αιτίες των πραγμάτων και να θεωρούμε πάντα τα μεγάλα προβλήματα του κερδοσκοπικού αθλητισμού, δικά μας προβλήματα. Έτσι, κάποια δεδομένη στιγμή, μια οποιαδήποτε μέρα των επόμενων ετών, αφού θα έχουμε κάνει πολλές θυσίες, ίσως αφού θα έχουμε φτάσει στο χείλος της καταστροφής και θα έχουμε δει να καταστρέφονται τα ερασιτεχνικά τμήματα του συλλόγου μας και να τα έχουμε ξαναχτίσει, αφού θα έχουμε γίνει μάρτυρες ύπουλου κυνηγητού των οπαδών και θα έχουμε δει πολλούς από μας να γίνονται θύματα συκοφαντίας, αφού θα έχουμε χτίσει από την αρχή κάθε τι που θα έχει καταστραφεί, στο τέλος, μετά από όλα αυτά μια οποιοδήποτε μέρα, χωρίς σχεδόν να το καταλάβουμε, θα έχουμε δημιουργήσει, μαζί με τους άλλους οπαδούς της Ελλάδας και όλου του κόσμου, την αθλητική κοινωνία που μας αξίζει, το ιδανικό μας.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2007

Οι κάδοι των αποκριμάτων χάσκουν ειρωνικά.

Το πάθος για το ποδόσφαιρο είναι ένα παραμύθι με ήρωες τις αισθήσεις. Οι ήρωες καμιά φορά απουσιάζουν ακόμα κι απ’ τα παραμύθια. Το πάθος εγκατέλειψε την παρουσία. Η απουσία μόνη τώρα μεταμορφώνει την ποίηση των γηπέδων.

Εισάγουμε ποδοσφαιρικό πολιτισμό από τις ευρωπαϊκές χώρες. Η αλήθεια καταφανής. Εισάγουμε μεθόδους οπαδικού ευνουχισμού, οπαδικής καταστολής, φίμωσης με την μέθοδο του ύπουλου εκβιασμού σε όποιον έχει το θράσος να αντισταθεί στα συμφέροντα των μεγαλομετόχων.

Το δράμα είναι να είσαι υπουργός αθλητισμού και να σου αναθέσουν να λύσης το πρόβλημα της υποτιθέμενης βίας στα γήπεδα. Οι μάνες πεθαίνουν στα γενέθλια των παθών τους. Την ίδια ώρα οι «μάνες» που φέρουν την μίτρα που γεννάει την χειρότερη μορφή βίας στο χώρο του ποδοσφαίρου, την οικονομική βία, μας ενημερώνουν πως επεκτείνεται το ηλεκτρονικό φακέλωμα των οπαδών. Όπως είναι γνωστό, με πρόσχημα την καταπολέμηση της βίας στα γήπεδα, η πολιτική της αστυνομοκρατίας και της φαλκίδευσης ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, διευρύνεται. Πλέον περιλαμβάνει και το στάδιο «Γ. Καραϊσκάκης». Όπως ανακοίνωσε η Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά, στον αγώνα Ολυμπιακού - Λάρισας («Σούπερ Καπ») έγινε η έναρξη λειτουργίας του Ηλεκτρονικού Συστήματος Εποπτείας.

Το πρόβλημα στο περιβάλλον του ποδοσφαίρου, είναι οι περιβάλλοντες επαγγελματίες ποδοσφαιρικοί παράγοντες και τα αφεντικά τους. Αφήστε το περιβάλλον του ποδοσφαίρου στο περιβάλλον του, κι όλα θα πάνε καλά. Πολύ καλά.

Είναι πνιγηρό να είσαι έξυπνος, δεν λέω. Μάλλον γι’ αυτό το Ηλεκτρονικό Σύστημα Εποπτείας έχει τοποθετηθεί με ευθύνη της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού «με σκοπό την εποπτεία των χώρων της αθλητικής εγκατάστασης καθώς και των προσώπων που ευρίσκονται σ' αυτή, για την πρόληψη και αντιμετώπιση πράξεων βίας και εν γένει αξιόποινων πράξεων με αφορμή αθλητικές συναντήσεις». Κύριοι άρχοντες της αθλητικής εξουσίας, απομιμητές της ουσίας της δύσοσμης. Έχετε καταλάβει ότι νυχτώνει; Όνειδος πλέον, όνειδος!!!

Στην ανακοίνωση της Αστυνομίας αναφέρεται ξεκάθαρα ότι τα δεδομένα που θα καταγράφονται είναι προσωπικού χαρακτήρα και θα τηρούνται στο αστυνομικό τμήμα που υπάγεται η εγκατάσταση. Ακόμα ισχυρίζονται πως αν δεν προκύψουν αξιόποινες πράξεις, τα δεδομένα θα καταστρέφονται μετά από τρεις μήνες. Διαφορετικά θα διαβιβάζονται στον εισαγγελέα. Αλήθεια ποιος ορίζει το αξιόποινο των πράξεων. Σήμερα θεωρείτε αξιόποινο για παράδειγμα να σπάσεις μια καρέκλα και να την πετάξεις στον αγωνιστικό χώρο. Πολύ σωστά αυτή η πράξη θεωρείτε αξιόποινη. Αύριο όμως όταν το ένα πέταλο του γηπέδου θα γίνει ακορντεόν και το άλλο θα γίνει βιολί, αν θελήσουν να φτιάξουν μια μπάντα που δεν θα’ χει ούτε κύμβαλα αλαλάζοντα ούτε σάλπιγγες. Θα θελήσουν να αλλάξουνε τη φανφάρα και να την κάνουν μελωδία. Τότε ποιος θα εμποδίσει τους εμπόρους των ονείρων μας να τους βαφτίσουν τρομοκράτες;

Προφανώς κανείς δεν μπορεί να διασφαλίσει τους οπαδούς πως τα στοιχεία που συλλέγει το Ηλεκτρονικό Σύστημα Εποπτείας δε θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον ποικιλοτρόπως σε βάρος του κάθε οπαδού που έχει καταγραφεί από το σύστημα αυτό και στην ουσία πρόκειται για άλλη μορφή παρακολούθησης, ηλεκτρονικού φακελώματος και τρομοκράτησης των οπαδών.

Άντε να δούμε τώρα πως θα πείσουμε τα μικρά μας αδελφάκια, να ακούνε και να μην τρομάζουν, να μπορούν να κοιμούνται με εκείνες τις απλωσιές που γαληνεύουν τις καταιγίδες. Να μπορούν να κάνουν τις μορφές των τεράτων δράκους μαγεμένους και τις μάγισσες νεράιδες για να μεταμορφώνουν τα όνειρα σε εικόνες.

Έψαξα να βρω κάποιον από τους ευαγγελιστές της καταστολής, να τον κοιτάξω στα μάτια και να βρω το παιδί που κρύβουμε μέσα μας όλοι. Έψαξα να βρω ένα παιδί στις γειτονιές του μυαλού τους, μα πουθενά δεν βρήκα ένα ανέμελο αλητάκι να πιάσει το δοξάρι και να κλείσει τη μουσική του γηπέδου μέσα στον ήλιο. Παντού λάσπη. Λάσπη και χώμα. Πουθενά ένα παιδί. Πουθενά ένα γέλιο. Κι οι κάδοι των αποκριμάτων χάσκουν ειρωνικά.

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2007

Το ταξίδι προς το αλλόκοτο, συνεχίζετε…

Ακόμη και τώρα που το θαύμα των προσφύγων, από ΑΕΚ έγινε aek και παραμιλάει μέσα από το στόμα της κάθε σοβαροφανούς κομμώτριας, που εκπροσωπεί την εταιρεία παραγωγής διασκέδασης και προώθησης προϊόντων στον χώρο εργασίας της, δηλώνει ΑΕΚ γιατί είναι μόδα, καμαρώνει που το αγόρι της έχει πολλά «φράγκα» από τον πατέρα του και της αγόρασε διαρκείας στην επισήμων, για να πηγαίνουν 5-6 φορές το χρόνο σε παιχνίδια που θα της επιτρέπουν να φαντασιώνεται ότι θα βρεθεί δίπλα σε διάσημους τραγουδιστές και τραγουδίστριες, στην άκρη της Αθήνας οι διακόσιοι της Αργεντινής Δημοκρατίας μαγεμένοι συνεχίζουν το ταξίδι τους προς το αλλόκοτο που θα μας σώσει.

Ακόμη και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που παρά τα λάθη τους εμπνέουν σεβασμό και μας θυμίζουν με την παρουσία τους το καθήκον μας προς όλους, αρχίζοντας από τον εαυτό μας. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν δίπλα μας, αλλά εμείς, παραδομένοι σε κατάσταση γενικευμένης αδιαφορίας, ελαφρότεροι από τους ελαφρούς, τους προσπερνάμε αγνοώντας τους επιδεικτικά και τους ξεχνάμε. Παίζουμε λάθος παιχνίδι. Πρόκειται για μια παράδοξη σκυταλοδρομία, της οποίας το τέλος είναι η λησμονιά. Κάποτε αρχίζουμε να μετράμε στις πραγματικές διαστάσεις τους αυτούς που χάθηκαν, και μια τρομερή υποψία για το χάλι μας, μας διαπερνά. Αυτό το θανάσιμο ελάττωμα της λησμονιάς δε σηκώνει δικαιολογία. Ας επανορθώσουμε αυτήν την προσβολή σε βάρος αυτών των ευαίσθητων ψυχών που μας έχουν φωτίσει με την εμπειρία τους, σηκώνοντας από τη σκόνη με ευλάβεια ότι άφησαν. ΑΕΚ είναι και το Μπάσκετ, ΑΕΚ είναι και το Βόλεϊ, ΑΕΚ είναι και το Χάντμπολ, ΑΕΚ είναι… εκτός κι αν τιμωρείτε τα παραπάνω τμήματα επειδή δεν έχουν γίνει ακόμα aek.

Ακόμη και τώρα μπορούμε να κατοικήσουμε ένα λόγο που βρίσκεται μακριά από τα ευφυολογήματα που μας κατακλύζουν, μακριά από τη ματαιοδοξία των μικρομεσαίων ανώνυμων Αεκτζήδων με πελατειακή συνείδηση, μακριά από τους φαντασιόπληκτους δημοσιογράφους (όχι όλοι), μακριά από την κακοήθεια που γεννά τους μοναχικούς αυτού του μικρόκοσμου. Του μικρόκοσμου της ΑΕΚ.

Ακόμη και τώρα υπάρχουν ευγενείς που απαντούν με χλευασμό στη λύση της εμπορευματοποίησης των πάντων. Μια εμπορευματοποίηση, που τα γνωστά κέντρα έχουν αναγάγει κάτι σαν θεία πρόνοια, την οποία ξετσίπωτα διαφημίζει η ιερά σύνοδος των παπαγάλων ως την τελευταία ευκαιρία για να μεγαλουργήσουμε! Πρόκειται για ανθρώπους που είναι ταγμένοι στην αφύπνιση μας. Εύκολα τους συναντάς, αφού είναι παντού, και δύσκολα τους δέχεσαι γιατί όσο είναι αυστηροί με τον εαυτό τους, άλλο τόσο είναι και με τους υπόλοιπους. Μαζί τους εκτιμάς ότι σου έχει δοθεί και προσπαθείς να αποκτήσεις αυτό που σου λείπει, την αναγκαία αυτοεκτίμηση, για να μπορείς να συνεχίσεις χωρίς να αναγκάζεσαι να σκύβεις. Να πιστέψεις ότι είσαι οπαδός όχι ζώο.

Ακόμη και τώρα μπορούμε να ασκήσουμε την περιφρόνησή μας απέναντι στον αυτοκράτορα, που το μόνο που μας ζητά είναι την προσαρμογή μας, η μήπως την υποταγή μας; Δεν ξέρω σε ποιο υψόμετρο κατοικεί και πότε του επιτρέπουν οι επικοινωνιολόγοι και ο παλιόκαιρος να κατεβαίνει ανάμεσά μας, αλλά, όποτε το κάνει για να ανανεώσει τα αισθήματά του απέναντί μας, δεν είναι ανάγκη να καταντά δοκησίσοφος, καρικατούρα πατρικής φιγούρας. Στη θέση του δε θα έβγαινα από το σπίτι, θα απολάμβανα με μπόλικο χιούμορ τη δόξα που φέρει ο τίτλος μου και θα περίμενα τις επόμενες εκλογές της ερασιτεχνικής για να εμφανιστώ με τον ίδιο αφηρημένο τρόπο, χωρίς πολλές συγκινήσεις.

Ακόμη και τώρα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους χαρτογιακάδες και τους τεχνοκράτες καθώς και τους πρόωρα γερασμένους εγκεφάλους που κυκλοφορούν μέσα στην ΠΑΕ. Χάρη σ' αυτούς ξυπνήσαμε από την υπνοβασία μας. Τώρα που συνήλθαμε (μέχρι τον επόμενο ύπνο) καταλαβαίνουμε πως ο Αυτοκράτορας πάσχει από μια μικρή ατέλεια στην όραση: διότι, αν μπορούσε να δει ποιοι είναι ακριβώς οι αυλικοί του, μάλλον δε θα τους είχε επιλέξει.

ΑΕΚ Μπάσκετ : Τέλος ο Κορωνιός!


Παρελθόν από την τεχνική ηγεσία της ΑΕΚ αποτελεί με το «καλημέρα» του πρωταθλήματος ο Άγγελος Κορωνιός, που χθες υπέβαλε την παραίτησή του στη διοίκηση και φάνηκε να εμμένει στην απόφασή του. Ο Έλληνας τεχνικός είναι δυσαρεστημένος, γιατί θεωρεί ότι δεν καλύφθηκε από τον πρόεδρο της ομάδας Κώστα Δρόσο, μετά την ήττα από το Αιγάλεω την 1η αγωνιστική. Ο Αργύρης Πεδουλάκης φέρεται ως πρώτο όνομα για αντικαταστάτης του.

ΕΛΦΣΜΠΟΡΓΚ-ΑΕΚ 1-1«Επαγγελματική»... μετριότητα

Συνώνυμο της μετριότητας τείνει να γίνει το... ευρωπαϊκό κουστούμι της ΑΕΚ, αφού για άλλη μια φορά δεν καταφέραμε να πείσουμε σε διεθνή αγώνα φέτος.

Παρ' όλα αυτά, τουλάχιστον πήραμε το βαθμό της ισοπαλίας στη Σουηδία.

Η ομάδα του Φέρερ πάντως, για μια ακόμη φορά ήταν ασύνδετη, με αποκομμένες τις γραμμές.

Αντίθετα, οι γηπεδούχοι ήταν αυτοί που με αξιώσεις πλησίασαν τα καρέ του Μορέτο (μάλιστα προηγήθηκαν νωρίς στο 15' με τον Μομπάεκ) και έχασαν αρκετές ευκαιρίες, ενώ είχαν και δύο δοκάρια.

Την κατάσταση για την ΑΕΚ έσωσε ο Χάρης Παπάς που μπήκε αλλαγή στο ημίχρονο και όχι μόνο πέτυχε το γκολ της ισοφάρισης με το... καλημέρα (48') αλλά έδωσε και άλλον αέρα στην επίθεση, χωρίς όμως να μετουσιωθεί σε αποτέλεσμα.







Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2007

Σούπερ Λίγκα ΑΕΚ - Λάρισα 1-0 "Αδιάβροχη" και κυρίαρχη!

Ο αγώνας με την Λάρισα στο ΟΑΚΑ λίγο έλειψε να μη διεξαχθεί, καθώς η βροχή είχε μετατρέψει τον αγωνιστικό χώρο σε λίμνη. Ωστόσο, όταν αυτός ξεκίνησε (με 45λεπτη καθυστέρηση), η ΑΕΚ προηγήθηκε αμέσως με τον Μαντούκα (4’) και μετά έδειξε χαρακτήρα. Αν και αγωνίστηκε από το 11’ με 10 παίκτες (αποβολή Μάχο), νίκησε 1-0 τους «βυσσινί», έκανε το 5 στα 5 και συνεχίζει να οδηγεί την κούρσα του πρωταθλήματος με μηδέν παθητικό!
Πρωτιά για την φετινή ΑΕΚ όχι μόνο στον βαθμολογικό πίνακα αλλά και στα στατιστικά. Οι πέντε νίκες σε ισάριθμα ματς, το «μηδέν» στην άμυνα, ο Μπλάνκο στην πρώτη θέση του πίνακα των σκόρερ και το ρεκόρ που έσπασε η «Ένωση» με πέντε συνεχόμενες νίκες στην αρχή της διοργάνωσης φτάνουν για να μπορούν να μιλούν με άλλον αέρα οι παίκτες της ΑΕΚ και να ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία και καμάρι.


Οι περσινές «σφιγμένες» εμφανίσεις ανήκουν στο παρελθόν και οι παίκτες μπαίνουν όλο και πιο αποφασισμένοι στην κάθε αναμέτρηση. Σίγουρα, σε αυτό έχει βοηθήσει και η βαθμολογική θέση της ομάδας. Οι ποδοσφαιριστές μπαίνουν ψυχωμένοι και με θετική σκέψη.


Το σημείο που διαφοροποιεί μία καλή από μία μεγάλη ομάδα είναι η αντοχή στις δυσκολίες. Η ΑΕΚ απέδειξε (όπως είχε κάνει και σε Βέροια και Νέα Σμύρνη) πως διαθέτει το ξεχωριστό μέταλλο που δημιουργεί πρωταθλητές. Σε ένα παιχνίδι που «στράβωσε» από την αρχή, χωρίς τον Ριβάλντο και παίζοντας ξεκάθαρα ποδόσφαιρο σκοπιμότητας, κατάφερε να πάρει τη νίκη επί της Λάρισας με 1-0.


Ο Ζήκος ήταν... μισή ομάδα μόνος του στο κέντρο, ο Δέλλας άλλη... μισή μόνος του στην άμυνα, υποδειγματικός ο τρόπος που έκλειναν (όλοι) χώρους, μάρκαραν και εξουδετέρωναν τους κινδύνους.


Στο 11’ ο Μπλάνκο έχασε την ευκαιρία να πετύχει το πέμπτο του τέρμα στη σεζόν και στην αντεπίθεση έγινε η φάση που άλλαξε τις ισορροπίες.


Ο Καφές δεν φάνηκε σε κανένα σημείο της αναμέτρησης. Δεν βοήθησε τον Ζήκο όσο θα έπαιρνε, ενώ δεν... κουβάλησε την μπάλα στη επίθεση.


Οι 14.000 φίλοι της ΑΕΚ είδαν και πάλι μετά το 12' τον ξεχασμένο Μορέτο, που σε σχέση με τις γκέλες στο ξεκίνημα της σεζόν ήταν σταθερός και αλάνθαστος.


Η «Ένωση», αγωνίστηκε με τον Λυμπερόπουλο στην κορυφή και τον Μπλάνκο να βοηθά στα χαφ. Ο Μεσσήνιος επιθετικός, ωστόσο, θα μπορούσε να είχε κάνει το 2-0 σε τρεις περιπτώσεις στο πρώτο μέρος. Δύο κεφαλιές και ένα σουτ του «Λύμπε» δεν βρήκαν στόχο και οι δύο ομάδες πήγαν στα αποδυτήρια με το σκορ να έχει μείνει στο 1-0.




Ένας από τους παίκτες που φαίνεται πως θα συμβάλλουν καθοριστικά στην εικόνα της ομάδας είναι ο Μαντούκα.


Με την αποβολή του Αυστριακού, ο Φερέρ απέσυρε τον Σέζαρ, ο Μπλάνκο χαραμίστηκε για αρκετή ώρα στη δεξιά πτέρυγα και με το αριθμητικό πλεονέκτημα, όσο περνούσε η ώρα, η Λάρισα πήρε τον έλεγχο, είχε κατοχή μπάλας. Χωρίς ουσία πάντως, με αρκετές ατομικές ενέργειες και εμφανείς αδυναμίες στην τελική προσπάθεια.


Στο 4', ο Μαντούκα με μία εκπληκτική ενέργεια (με αλλεπάλληλα σλάλομ και δυνατό αριστερό σουτ έξω από την περιοχή) πέτυχε το μοναδικό τέρμα του αγώνα.


Η μορφή του αγώνα άλλαξε ολοκληρωτικά στη φάση του 11. Η αποβολή του Γιούργκεν Μάχο μετέβαλε τις ισορροπίες της αναμέτρησης. Η Λάρισα μπήκε πλέον σε ρόλο κυνηγού και ανάγκασε την ΑΕΚ να παίξει ακόμα και... ταμπούρι, με δέκα παίκτες πίσω από τη μεσαία γραμμή για να μπορέσει να κρατήσει το αποτέλεσμα.