Κάνε την αγάπη για την ΑΕΚ... φυλαχτό

 

Στο επίκεντρο της «κιτρινόμαυρης»  καθημερινότητας είχαμε τις τελευταίες ημέρες, από τη μια τα επιχειρηματικά παιχνίδια  εξουσίας, με κυρίαρχο στόχο το όφελος των νικητών. «Καμαρώσαμε» επίδοξους και νυν «σωτήρες» να ασχολούνται μόνο με το κέρδος τους, στην πλάτη του μεγαλυτέρου συλλόγου του κόσμου. Την ώρα που η κατάσταση στο ποδοσφαιρικό τμήμα οδεύει από το κακό στο χειρότερο. Την ώρα που η υπομονή των επί πολλούς μήνες απλήρωτων εργαζομένων εξαντλείται και δεν αποκλείονται άμεσες αντιδράσεις κάποιοι θυμήθηκαν τα παιδικά τους χρόνια και παίζουν κρυφτό.

Κατά δήλωσή τους οι εμπλεκόμενοι στην νέα «σωτηρία» της ΠΑΕ ΑΕΚ, γνωρίζουν την ταυτότητα του φερόμενου ως ενδιαφερόμενου να αγοράσει το πλειοψηφικό πακέτο της «κιτρινόμαυρης» εταιρείας, αλλά πριτς… δεν μας τον λένε. Απλά γνωστοποίησαν πως ο άγνωστος Χ είναι ξένος και «μεγάλη οικονομική οντότητα»... βεβαίως – βεβαίως. Όμως αδελφέ μου οπαδέ της ΑΕΚ, τα εφαλτήρια και οι στόχοι του δεν κρύφτηκαν. Όπως ανέφερε ο δικηγόρος - εκπρόσωπός του, Γ. Βλάχος, «το ποδόσφαιρο είναι επαγγελματικό και τα οικονομικά στοιχεία είναι σημαντικά. Πρόκειται για καθαρά επενδυτική οικονομική πρόταση. Σίγουρα το γήπεδο είναι μεγάλη προτεραιότητα. Ίσως αποτελεί το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επενδυτικής πρότασης». Ξεκάθαρος ο κ. Βλάχος, χωρίς περιθώρια για παρερμηνείες.

Να μην ξεχάσω και τον νυν μεγαλομέτοχο, τον Νικόλα τον Νοτιά τον εφοπλιστή, που επανέλαβε για πολλοστή φορά ότι πλέον δεν αντέχει άλλο, μόνο που ότι δεν αντέχει άλλο το ανακάλυψε ξαφνικά όταν εξασφάλισε την κατασκευή του προπονητικού κέντρου στα Σπάτα από τον ίδιο και την ισόβια ενοικίαση στην ΠΑΕ. Φυσικά ο κ. Νοτιάς δεν χάνει ευκαιρία να ζητάει από τους οπαδούς της ΑΕΚ να καλύψουν τα δικά του και των ομοίων του ανοίγματα. Βρε… έχει κι άλλους τέτοιους έξυπνους η ομογένεια;

 

Από την άλλη οι απλήρωτοι ποδοσφαιριστές της ΑΕΚ παίζοντας πολύ όμορφο ποδόσφαιρο στον αγώνα της Κυριακής με την Κέρκυρα, έκαναν τους 10.000 που βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ να ξεχάσουν, Άραβες, Κινέζους, Τούρκους επενδυτές και να θυμηθούν ότι ΑΕΚ είναι ο λαός της και οι αθλητές της. Το 1-0 με την Κέρκυρα είναι κατά την γνώμη μου το καλύτερο παιχνίδι της ΑΕΚ για τη φετινή σεζόν. Είδαμε μια ΑΕΚ που άρεσε πάρα πολύ, μια ΑΕΚ δυναμική, με πάθος, από το πρώτο λεπτό της αναμέτρησης έως το τελευταίο σφύριγμα του αγώνα.

Αυτή είναι η εικόνα της σημερινής ΑΕΚ. Άλλωστε η ΑΕΚ είναι «κατασκευασμένη» από τα υλικά που φτιάχτηκε ο άνθρωπος. Έχει μέσα της την αυτοθυσία και τη γενναιότητα που αναβλύζει από την ματωμένη φανέλα του Στέλιου Μανωλά, την εξαιρετική αγωνιστική παρουσία του ποδοσφαιριστή Ντέμη μια μέρα πριν μπει στο χειρουργείο, η… για να έρθουμε στο σήμερα, στον σεβασμό για την φανέλα την στιγμή που είσαι κοντά ένα χρόνο απλήρωτος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Αλλά την ίδια ώρα μπορεί να συνυπάρχει με την απάτη της εποχής Ψωμιάδη, με την ανυποληψία της εποχής «Ζήτα» με την αθλιότητα να αντιμετωπίζεις το θαύμα των προσφύγων ως επιχειρηματικό πρότζεκτ με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εποχή του “This is aek” της ομάδας Νικολαΐδη.

«Η ηθική της αγοράς» λέει ο Γκαλεάνο, «που έχει γίνει πια, στην εποχή μας, η ηθική του κόσμου, νομιμοποιεί πλέον όλα τα κλειδιά της επιτυχίας, ακόμα και όταν αυτά μερικές φορές είναι οι γάντζοι του διαρρήκτη. Στο χώρο του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν υπάρχουν ηθικοί ενδοιασμοί. Γιατί το ποδόσφαιρο αποτελεί μέρος ενός συστήματος εξουσίας που, από τη φύση του, δεν έχει ηθικούς ενδοιασμούς για τίποτα, και που αγοράζει την αποτελεσματικότητα σε οποιαδήποτε τιμή. Στο κάτω – κάτω της γραφής οι ηθικοί ενδοιασμοί ουδέποτε υπήρξαν σημαντικοί».

 

Και να φανταστείτε ότι, όταν τα έγραφε αυτά ο Γκαλεάνο, δεν είχε ιδέα για το μεγαλείο της Επιτροπής Εφέσεων της ΕΠΟ, για το θλιβερό παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου που χέρι - χέρι με τη διοίκηση του ποδοσφαίρου και όλους τους μηχανισμούς που ελέγχουν οι επιχειρηματίες του χώρου, έβαλαν στο μαγικό πλυντήριό τους όλη τη βρωμιά της αγοράς του αθλήματος και την έβγαλαν καθαρή. Το ένα σκάνδαλο διαδέχθηκε το άλλο και, μέσα σε διάστημα ολίγων ημερών, ξαναμπήκαν άφθαρτοι και αμόλυντοι στον χορό όλοι αυτοί που λέρωσαν την τιμή, την υπόληψη και την αξιοπιστία, του δικού τους προϊόντος που αποκαλείται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο». Θυσιάστηκαν μόνο οι Τσακογιάννης, Μπέος, Ψωμιάδης. Για το ξεκάρφωμα. Για να μείνουν τα μεγάλα ψάρια στο απυρόβλητο.

Και κάπου εδώ αρχίζω να αναρωτιέμαι πως μπορεί κάποιος που αγαπάει την ΑΕΚ να παρακολουθεί αδιάφορος την άθλια ποδοσφαιρική πραγματικότητα της Ελλάδας, να μην αισθάνεται την ανάγκη να αντιπαλέψει αυτήν την αηδία; Ξέρεται αδέλφια μου «Ενωσίτες», η Βαθιά αγάπη που έχουμε στην ΑΕΚ, μπορεί να γίνει για όλους μας ένα φυλακτό, μια προσωπική δύναμη στις οδυνηρές περιστάσεις που προκαλεί η εμπορευματοποίηση της ΑΕΚ, η εμπορική εκμετάλλευση ενός μεγάλου κομματιού της ζωής μας.

Όταν νιώθεις να φεύγει το έδαφος κάτω από τα πόδια σου στο άκουσμα των αποφάσεων της ποδοσφαιρικής εξουσίας, όταν εκείνα στα οποία πίστεψες καταρρέουν, όταν οι αξίες ξεπουλιούνται και εξανεμίζονται, όταν τα μεγάλα ποδοσφαιρικά αστέρια μοιάζουν ανούσια και ανίσχυρα να σηκώσουν την φανέλα της ΑΕΚ, μόνο τα ισχυρά συναισθήματα των οπαδών αυτής της μοναδικής ομάδας, μπορούν να την στηρίξουν.

 

Έχει αποδειχτεί ότι δεν υπάρχει πιο ισχυρό, πιο ουσιαστικό συναίσθημα από την αγάπη που έχουν οι οπαδοί της ΑΕΚ, για την ομάδα τους. Όχι την αόριστη και νεφελώδη αίσθηση που κάποιοι, κάπου, κάποτε, αποκαλούν αγάπη. Αλλά την αγάπη που είναι τόσο σταθερή και ουσιαστική ώστε έχει τους δικούς της κανόνες και τους δικούς της δρόμους: τη φροντίδα με τον τρόπο που ο καθένας μπορεί και εκφράζεται, ώστε να βρίσκεται κοντά σε όσα περισσότερα τμήματα του συλλόγου μπορεί, την εμπιστοσύνη στην δύναμη του λαού της ΑΕΚ, την υποστήριξη στους αθλητές και όχι στους «επενδυτές», την ενθάρρυνση σε όσους ιδρώνουν την φανέλα της ΑΕΚ και όχι σε όσους την «λερώνουν» με το λογότυπο της «ευγενικής» εταιρείας τους, την προσεχτική ακοή της διαφορετικής άποψης που μπορεί να έχει κάποιος αδελφός μας, το σεβασμό σε ότι και όσους αξίζουν το σεβασμό μας.

Αν τα δικά σας συναισθήματα περνούν από τους παραπάνω δρόμους της αγάπης μας για την ΑΕΚ, τότε είναι αληθινά, εκφράζουν ουσιαστική αγάπη και μπορείτε να τα εμπιστευτείτε στη προσπάθεια σας να κατανοήσετε το νόημα της ύπαρξης της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου, της ΑΕΚ!

Η Gazprom η ανατολικοευρωπαϊκή Λίγκα και η ΑΕΚ

Γήπεδο. Ένας χώρος όπου όλα μοιάζουν να επιτρέπονται. Βέβαια, οι σύγχρονοι «Ιουστινιανοί» έχουν πολύ περισσότερες ασφαλιστικές δικλίδες από τον προκάτοχο τους, που κινδύνεψε να δει το θρόνο του να σωριάζεται από τη «Στάση του Νίκα». Οι επίγονοι του δε χρειάζεται να σφάξουν χιλιάδες οπαδούς, όπως έκανε εκείνος στον Ιππόδρομο της πόλης που γεννήθηκε η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, της Κωνσταντινούπολης. Έχουν πάρει το μάθημα τους. Οι σύγχρονοι άρχοντες προσφέρουν στο πλήθος την ασπίδα της ανωνυμίας, κι εκείνο μπορεί να κάνει την «επανάσταση του» τραγουδώντας εν χορό στη θέα των ΜΑΤ: «Καλώς τα παιδάκια με τα ροπαλάκια», για να θυμηθούμε παλιές αγαπημένες στιγμές της «σκεπαστής». Γνωστά πράγματα από την εποχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όταν ο Ιππόδρομος γινόταν πεδίο χλευασμού μέχρι και των αυτοκρατόρων, όπως του Φωκά, του Ηράκλειου, του Μαυρίκιου.

Όμως το πανηγυράκι σου τελειώνει εκεί αγαπημένε μου ανώνυμε οπαδέ! Γιατί όταν υπάρχει κίνδυνος τα όρια να ξεπεραστούν, το γήπεδο παύει να είναι χώρος εκτόνωσης και συνάμα ασφαλιστική δικλίδα εξουσίας. Μπορεί να μετατραπεί και σε χώρο εκτέλεσης. Όπως επί Πινοσέτ, στη Χιλή! Όμως, έστω κι έτσι, ότι τελετουργικές επινοήσεις κι ας έχουν εφευρεθεί στα χρόνια της άκρατης εμπορευματοποίησης του ποδοσφαίρου, για μένα θα είναι πάντα ταυτισμένο με την εικόνα του αρχηγού Λύμπε, να παίρνει το κύπελλο από τα χέρια του προϊστάμενου της Ελληνικής ποδοσφαιρικής σαπίλας και αμέσως μετά να του γυρίζει τον κώλο του, για να σηκώσει πανηγυρικά το τρόπαιο στο λαό του.

Με αυτή την εικόνα πορεύομαι, αλλά σε καμία περίπτωση δε με αφήνει αδιάφορο, ούτε απλό παρατηρητή η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου και τα όσα κέρδη αυτή συνεπάγεται για όσους βρίσκονται στο προσκήνιο αλλά και το παρασκήνιο αυτής της ιστορίας. Τους «ευγενικούς» χορηγούς, τις «φίλαθλες» πολυεθνικές, τους «φιλάνθρωπους» επιχειρηματίες, που δημιουργούν συνεχώς... νέες ιδέες αλλά και ανοίγουν νέα μέτωπα στη μάχη συμφερόντων μεταξύ όσων κατέχουν το μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας των κερδών και αυτών που διεκδικούν το κάτι παραπάνω.

Θα γράψω δυο λόγια για τον νέο... πονοκέφαλο της UEFA, που (κρατήστε το αυτό) δεν είναι καθόλου άσχετη περίπτωση με την ενδεχόμενη εμπλοκή στα διοικητικά της ΑΕΚ, συγκεκριμένης προέλευσης κεφαλαίων! Η UEFA λοιπόν, βλέπει την κυριαρχία της στα ποδοσφαιρικά δρώμενα της Ευρώπης, και φυσικά στα κέρδη, να τρίζει για μια ακόμη φορά. Μετά την παραδοσιακή διαμάχη της UEFA με τους ισχυρούς συλλόγους για την πρωτοκαθεδρία στη διαχείριση των κερδών, τώρα έρχεται και ο κίνδυνος από την Ανατολή. Αιτία, η απόφαση των πιο ισχυρών ομάδων της Ανατολικής Ευρώπης να δημιουργήσουν τη δική τους Λίγκα με προφανή στόχο τη βελτίωση των εσόδων τους, που παραμένουν σε χαμηλά επίπεδα από τη συμμετοχή τους στις διοργανώσεις της UEFA Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ, αφού δεν μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό, κυρίως σε αγωνιστικό επίπεδο.

Εκείνο βέβαια που... τρομοκρατεί τους υπεύθυνους της UEFA και κάνει το νέο εγχείρημα, αν και ακόμα σε επίπεδο σκέψης, να χρήζει ιδιαίτερης προσοχής είναι η παρουσία των χορηγών. Και αυτό γιατί είναι γνωστό ότι μερικοί από τους πολυεθνικούς κολοσσούς της Ρωσίας όπως η Gazprom και η Lucoili ας πούμε, έχουν επενδύσει αρκετά δισ. δολάρια στις ρωσικές ομάδες, κάτι που σημαίνει ότι... ευχαρίστως θα στήριζαν ένα νέο εγχείρημα όπου θα έχουν αυτοί τον πρώτο λόγο και για να στηρίξουν αυτό το εγχείρημα, ένας πολύ καλός τρόπος είναι να αποκτήσουν τον έλεγχο μεγάλων Βαλκανικών ομάδων, όπως η ΑΕΚ, αλλά και ο Παναθηναϊκός, ίσως και ο ΠΑΟΚ. Άλλωστε, οι ρωσικές πολυεθνικές ποτέ δεν είδαν με καλό μάτι την παραδοσιακή συνεργασία, σε βαθμό εξάρτισης που έχει η UEFA με τους «δικούς της» χορηγούς, μια εταιρεία παραγωγής μπίρας και την γνωστή ιαπωνική εταιρεία ηλεκτρονικών ειδών, για να μην τους κάνουμε και διαφήμιση.

Έχει ενδιαφέρον σαν άνθρωποι που αγαπάμε το ποδόσφαιρο, σαν οπαδοί που αγαπάμε την ομάδα μας να δούμε πώς φθάσαμε έως εδώ. Το θέμα απασχολούσε εδώ και μια πενταετία περίπου τις ομάδες από την Ανατολική Ευρώπη, κυρίως αυτές που προέρχονται από τη Ρωσία, οι οποίες αγωνιστικά κατέχουν τα πρωτεία σε αυτή την ευρωπαϊκή πλευρά και είναι οι μόνες που έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους τα τελευταία χρόνια σε Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ. Ωστόσο όμως όσοι παρακολουθούν τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα έχουν παρατηρήσει ότι και αυτές την τελευταία διετία φαίνεται να έχουν μείνει πίσω στο παιχνίδι του ανταγωνισμού. Κάτι που απ' ότι φαίνεται επιτάχυνε την ωρίμανση της ιδέας.  Η είδηση έχει περάσει στα ψιλά, όμως είναι γεγονός ότι παράγοντες συλλόγων από την Ανατολική Ευρώπη συναντήθηκαν πριν λίγες μέρες στη Σόφια και αποκάλυψαν τα σχέδιά τους για τη δημιουργία μιας ανατολικοευρωπαϊκής Λίγκας, η οποία θα έχει στόχο τη βελτίωση των οικονομικών συνθηκών των συλλόγων στην ευρύτερη περιοχή και την άνοδό τους σε επίπεδο ανταγωνισμού. Την ίδια ακριβώς φρασεολογία δεν χρησιμοποίησαν και οι ιδρυτές της δικής μας Σουπερ Λίγκας;

Με την ευκαιρία να σας αποκαλύψω και το αρχικό πλάνο. Η διοργάνωση θα ξεκινά το Σεπτέμβρη και θα ολοκληρώνεται το Μάη με τη συμμετοχή 32 ομάδων. Θα υπάρχουν οκτώ όμιλοι των τεσσάρων ομάδων και στη συνέχεια νοκ-άουτ γύροι. Όπως έγινε γνωστό, το αμέσως προσεχές διάστημα αναμένεται να γίνουν επαφές και με ελληνικές και τουρκικές ομάδες. Το σχέδιο προβλέπει ότι οι ομάδες της Ανατολικής Ευρώπης που θα αποκλείονται στη φάση των ομίλων του Champions League και του Europa League, θα έχουν δικαίωμα να μπαίνουν στη διοργάνωση στα νοκ-άουτ μετά το νέο έτος. Μη μου πείτε ότι ο Αδαμίδης και ο κάθε Αδαμίδης δε θα τρίβει τα χέρια του.

Την ίδια ώρα που οι κερδοσκοπικοί μηχανισμοί εκμετάλλευσης του ποδοσφαίρου μηχανεύονται νέους τρόπους εξασφάλισης της κερδοσκοπίας τους, το ελληνικό κράτος δεν έχει την δυνατότητα να εξασφαλίσει σε μια παραδοσιακή εθνική ομάδα, με πολλές και τεράστιες επιτυχίες, όπως αυτή του πόλο, την συμμετοχή της σε μια μεγάλη διοργάνωση για την πρόκριση στην Ολυμπιάδα. Ξέρετε ποιο είναι το ποσοστό του προϋπολογισμού για τον αθλητισμό; 0,20%. Δηλαδή 123 εκατομμύρια ετησίως για όλο το φάσμα του ελληνικού αθλητισμού, από την πόρτα της γενική γραμματείας, μέχρι τον τελευταίο σωματάρχη. Δεν είναι τραγικό;

Κι αν αναρωτιέσαι αγαπημένε μου αναγνώστη τι σχέση έχει αυτό με την ΑΕΚ. Θα σου πω πως έχει και παραέχει. Αρκεί να συμφωνείς μαζί μου, ότι όλοι επαγγελλόμαστε μια ΑΕΚ που θα αρχίζει από κάτω και όχι από μια ιδεατή κορυφή – βιτρίνα, μια ΑΕΚ που θα αγκαλιάζει το καθημερινό και το εφήμερο μιας προπόνησης του τμήματος πυγμαχίας, με το ίδιο, τουλάχιστον, ενδιαφέρον προς το διαχρονικό και το αιώνιο της κατάκτησης του περσινού κυπέλλου από την ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ που θα ενδιαφέρεται εξίσου και γι’ αυτό που αποκαλούμε «μαζικό αθλητισμό» και για τις μονάδες εκείνες που ξεχωρίζουν από το σύνολο, αλλά χωρίς το σύνολο απλά… δεν υπάρχουν. Μια ΑΕΚ που θα επενδύει ΟΧΙ σε κεφάλαια αμφιβόλου προελεύσεως και σκοπού, αλλά σε ιδέες και σε δράσεις, διεκδίκησης αυτού που μας ανήκει. Του δικαιώματος εμείς, τα παιδιά μας, τα ανίψια μας, τα εγγόνια μας, να είναι αθλητές της ΑΕΚ.

Κάπως έτσι δημιουργούνε τα χρέη

Ο Νίκος Νοτιάς, μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ ΑΕΚ, τα 720.000 ευρώ ετησίως που δεν εισπράττει από την μίσθωση του προπονητικού κέντρου στα Σπάτα, τα χαρίζει; Η... τα φορτώνει κι αυτά στην καμπούρα της ΑΕΚ;

Δεν είναι πάντως χαριτωμένο το γεγονός ο μεγαλομέτοχος μιας εταιρείας να εισπράττει ενοίκιο από την έδρα της εταιρείας του;

Η ουτοπία αποτελεί ρεαλιστικό στόχο των ΑΕΚτζήδων

Η ζωή και η καθημερινή τριβή με την ΑΕΚ έχει γίνει μια κατάσταση τρομερή και επίφοβη. Η καθημερινή επαφή με την ΑΕΚ είναι ωραία, αλλά πανάκριβη, όχι σε χρήματα αλλά σε αποθέματα ψυχικών αντοχών. Η αυθεντική αίσθηση της ΑΕΚ σπαράζει. Το θεοσκότεινο ρέμα της εμπορευματοποίησης, καμιά εγγύηση δε χαρίζει στην αγαπημένη μας ΑΕΚ. Δεν είναι παράλογο το δέος που μας γεννά η ΑΕΚ. Δεν είναι παράλογος ο φόβος του άγνωστου επενδυτή, από το Κατάρ μέχρι τη Νέα Υόρκη, που υπόσχεται διάφορα, «ευφροσύνη» και κινδύνους. Όταν αναζητούμε το αληθινό πρόσωπο της ΑΕΚ, δεν είναι δυνατό να το βρούμε στα μονοπάτια της κερδοσκοπίας.

Το γεγονός ότι τουλάχιστον την τελευταία 15ετία η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου και μέσω αυτής η οικονομική, και όχι μόνο, εκμετάλλευση των συναισθημάτων, που έχουν οι οπαδοί για τις ομάδες που υποστηρίζουν, έχει κορυφωθεί, είναι γνωστό... Έχουμε φτάσει όμως τώρα σε ένα σημείο, που αυτή η εμπορευματοποίηση πλέον είναι και χωρίς όρια ...στην κυριολεξία (!!!). Και αυτό γιατί απ' ότι φαίνεται, το κυνήγι του κέρδους για τους επιχειρηματίες και τις πολυεθνικές, που λυμαίνονται χρόνια τώρα το χώρο του ποδοσφαίρου σε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, δεν σταματάει ποτέ... Ούτε καν στα όρια της ανθρώπινης φύσης.

Αυτό επιβεβαιώνεται ξεκάθαρα με την είδηση που είδε το φως της δημοσιότητας πριν λίγες ημέρες με θέμα την κατασκευή στο γήπεδο της Μπαρτσελόνα ειδικού χώρου για την φύλαξη λαρνάκων για την τέφρα από όσους φιλάθλους της ομάδας έχουν την τελευταία ευκαιρία να ταφούν εκεί. Φυσικά με το αζημίωτο και με διόλου ευκαταφρόνητο ποσό για να επιτευχθεί η επιθυμία.

Όσο και εάν η είδηση κάνει αίσθηση, εντούτοις το όλο εγχείρημα αποτελεί το κλασικότερο παράδειγμα το τι μπορεί να δημιουργήσει ο συνδυασμός της επιχειρηματικότητας και του συναισθήματος της μάζας των οπαδών. Ένας συνδυασμός βέβαια που όποτε και να έχει συμβεί και για οποιοδήποτε λόγο πάντα κερδισμένη βγαίνει η πρώτη (επιχειρηματικότητα). Άλλωστε αυτό το συναίσθημα των οπαδών είναι που αποτελεί το πρόσφορο έδαφος για την οποιαδήποτε εκμετάλλευση προκειμένου κάποιοι να κάνουν το παιχνίδι συμφερόντων με αποκλειστικό σκοπό βέβαια το δικό τους κέρδος.

Δεν θα μου κάνει εντύπωση να βρεθεί κανένας «εκσυγχρονιστής» της ΑΕΚ και να προτείνει να κάνουμε το χώρο που ήταν κάποτε το γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια… νεκροταφείο μόνο για ΑΕΚτζήδες. Μην σας φαίνεται υπερβολικό. Είναι πολλοί οι οπαδοί του μοντέλου διοίκησης της Μπαρτσελόνα στα ενδότερα της ΑΕΚ. Τώρα θα μου πείτε ποιας ΑΕΚ; Της ομάδας η της εταιρείας; Έλα ντε!

Πόσο παράλογη είναι η παραποίηση που κάνουν κάποιοι στην ψυχοσύνθεση της ΑΕΚ, ο στρουθοκαμηλισμός που τους βάζει να περιφρονούν την αληθινή ΑΕΚ, υποκαθιστώντας τη με αληθοφανείς καταστάσεις μισθοφορικής εξάρτισης που λερώνουν την ιστορία της. Η ανεπάρκεια και η ανημποριά είναι ανθρώπινες και σεβαστές, σαν την αναπηρία, όταν όμως ΔΕΝ αγωνίζονται να επισημοποιήσουν την κατάσταση τους. Όταν ΔΕΝ χαλούν τον κόσμο, όταν ΔΕΝ επιβάλλονται, όταν ΔΕΝ ξεφωνίζουν να αναγνωριστούν ως γενναιότητα και ως υγεία. Όταν ΔΕΝ εχθρεύονται και ΔΕΝ πολεμούν την ακεραιότητα και το θάρρος.

Όπως κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι κατά κάποιο τρόπο διανοητικά ανάπηρος ο άνθρωπος αυτός που δεν διανοείται την ζωή του χωρίς αφεντικά, που δεν δέχεται ότι μπορεί να ζήση χωρίς να είναι θύμα και είδος προς εκμετάλλευση, το ίδιο πιστεύω ότι ισχύει και για όσους δεν μπορούν να δουν την ΑΕΚ απαλλαγμένη από της λογικές του κερδοσκοπικού αθλητισμού.

Ζούμε μέρες που αυτά που κάποτε μας φαινόταν σενάρια επιστημονικής φαντασίας, γίνονται πραγματικότητα. Η καταλανική εταιρεία Sports Giem που ειδικεύεται σε πρότζεκτ κατασκευής οπαδικών νεκροταφείων και έχει την εμπειρία αντίστοιχων εγχειρημάτων στα γήπεδα της Ατλέτικο Μαδρίτης και της Εσπανιόλ, είναι έτοιμη. Υπό την ονομασία Memorial Espai FC Barcelona, ο ειδικός χώρος που θα παραχωρηθεί στο Καμπ Νου θα έχει χωρητικότητα 20.000 λαρνάκων όπου θα τοποθετούνται οι τέφρες των νεκρών φιλάθλων της. Η ιδέα βασίστηκε στις στατιστικές έρευνες που έχουν γίνει στην χώρα τα αποτελέσματα των οποίων δείχνουν ότι σε ένα μεγάλο ποσοστό οι Ισπανοί προτιμούν την καύση των νεκρών από την ταφή ωστόσο σε ένα επίσης μεγάλο ποσοστό οι συγγενείς δηλώνουν ότι δεν ξέρουν τι να κάνουν μετέπειτα την τέφρα. Η ιδέα που αποτελεί πατέντα της Sports Giem πέρα από την πραγματοποίηση της επιθυμίας του νεκρού, συνδυάζει φυσικά και το κέρδος για την ομάδα αυτή που ορίζει τιμή για τη «φιλοξενία» η οποία εξαρτάται κυρίως από το χρονικό διάστημα που επιθυμούν οι συγγενείς να παραμείνει η τέφρα στους ειδικούς αυτούς χώρους. Το σχέδιο θα πρέπει να εγκριθεί ωστόσο από τα μέλη των Μπλαουγκράνα, πολλά από τα οποία εκφράζουν αντιρρήσεις καθώς τάσσονται κατά της καύσης των νεκρών.

Θα βρουν άραγε το θάρρος τα μέλη της «Μπάρτσα» να ανατρέψουν τα σχέδια κερδοσκοπίας που τους θέλουν κερδοφόρους, ακόμα και μετά το θάνατο τους; Γιατί μήπως θα βρούμε εμείς οι οπαδοί της ΑΕΚ το θάρρος να γίνουμε «ασπίδα» του επόμενου «ουρανοκατέβατου» που θα θελήσει να κάνει την ομάδα μας όχημα προσωπικών φιλοδοξιών; Μακάρι!

Κανένας δειλός δεν έχει το κουράγιο να παραδεχτεί τη δειλία του. Από τη στιγμή που διαθέτεις ένα τέτοιο κουράγιο, παύεις αυτόματα να είσαι δειλός. Δεν υπάρχει δύναμη ανώτερη από εκείνη που παραδέχεται την αδυναμία της, και σοφία μεγαλύτερη απ’ αυτήν που παραδέχεται την αμάθεια της. Και δεν θα υπάρξει σημαντικότερη ομάδα στον πλανήτη γη, από εκείνη που ο λαός της θα αποκηρύξει τις λογικές όσων αποφασίζουν να επενδύσουν στους οπαδούς, ακόμα και μετά θάνατον... και θα αναλάβουν αυτοί την ευθύνη που τους αναλογεί για έναν διαφορετικό δρόμο γιγάντωσης του συλλόγου τους.

Και εσύ λαέ της ΑΕΚ βασανισμένε μην ξεχνάς τα επιχειρηματικά παιχνίδια που παίζονται και παίζονταν τόσα χρόνια με εφαλτήριο το ιστορικό όνομα της ΑΕΚ, της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου, που την οδήγησαν σήμερα να βρίσκεται σε μια τραγική κατάσταση. Είναι τα ίδια παιχνίδια που έχουν οδηγήσει στην τραγική κατάσταση που βρίσκεται το σύνολο του ελληνικού ποδοσφαίρου, του ελληνικού αθλητισμού και (τι σύμπτωση;) ολόκληρη η ελληνική κοινωνία!

Όμως οι θεατές και οι υποτακτικοί της συνομοταξίας του κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου διαθέτουν έπαρση. Ο επικεφαλής του ελληνικού κερδοσκοπικού ποδοσφαίρου, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου Σοφοκλής Πιλάβιος, σύμφωνα με ρεπορτάζ του «Βήματος», κατέθεσε στον ανακριτή ότι θεωρεί απίθανο ο Μάκης Ψωμιάδης να παρενέβαινε σε διαιτητές. Όλε!!!

Οι υποτελείς του συστήματος «κερδοσκοπικό ποδόσφαιρο» σκύβουν τη ράχη από εξουσιομανία, ταπεινώνονται από πονηριά. Είναι ελαστικοί σαν μαλάκια μπροστά στα οικονομικά και παραοικονομικά συμφέροντα, και άκαμπτοι σαν πέτρα σε όσους διεκδικούν τα αυτονόητα. Δεν πρόκειται ποτέ τέτοιοι τύποι να συγκινηθούν για το γεγονός, η 2η και η 3η εθνική κατηγορία της χώρας μας, ζουν με την ανησυχία περί της πιθανότητας να δουν τα πρωταθλήματά τους να ματαιώνονται.

Από ανθρώπους που η ζωή τους έχει αντικατασταθεί από την ιεραρχία και την σταδιοδρομία στους σκοτεινούς διαδρόμους του παρασκηνίου ενός ποδοσφαιρικού οικοδομήματος που καταρρέει, δεν μπορείς να αναζητήσεις λύσεις στα προβλήματα των ποδοσφαιριστών που παίζουν για μηνιαίο μισθό χαμηλότερο των 1000 ευρώ ενώ παραμένουν εδώ και μήνες απλήρωτοι.

Θα ήταν ιδανικό ο λαός της ΑΕΚ, με όχημα την «ερασιτεχνική» να δημιουργήσει μια ομάδα κρούσης και διεκδίκησης, που δεν θα τρέχει πίσω από βουλευτές και κυβερνήσεις, ούτε θα συμμετέχει σε στρογγυλά τραπέζια, με δημάρχους, διαχειριστές ποδοσφαιρικών επιχειρήσεων και εκπροσώπους κατασκευαστικών εταιρειών, αλλά που θα εκτίθεται με δικές της προτάσεις σε διαφορετική κατεύθυνση από την πεπατημένη της εμπορευματοποίησης των πάντων, αποδεικνύοντας στην πράξη πως ο τίτλος της Μάνας ΑΕΚ, που τόσο αυτάρεσκα διεκδικεί, δεν αποτελεί ένα ακόμα διαφημιστικό τρικ.

Θα σας φανεί παράξενο, αιρετικό, ίσως και υπερβολικό… κι όμως, αυτό που συμβαίνει σήμερα στο ποδοσφαιρικό τμήμα της ΑΕΚ, θα μπορούσε να αποδειχθεί, υπό προϋποθέσεις, λυτρωτικό και ευεργετικό για την Ερασιτεχνική ΑΕΚ. Διότι η ΑΕΚ, ειδικά στα «μικρότερα» αθλήματα, αναγκάζεται να ανακαλύψει ξανά τη χαρά της. Πλησιάζει ξανά στην αγνότητα της ερασιτεχνικής – ερωτικής επαφής με τον σύλλογο.

Κάπου εδώ θα πρέπει να διασαφηνίσουμε σαν οπαδοί της ΑΕΚ, τι επιδιώκουμε σχετικά και γιατί. Ποιοι υπάρχοντες θεσμοί πρέπει να καταργηθούν από τη δυναμική λαϊκή παρέμβαση και ποιοι καινούργιοι πρέπει να δημιουργηθούν για να καλύψουν το όραμα που έχουμε για την ΑΕΚ; Πως θα απομακρύνουμε αυτούς που προσεγγίζουν την οικογένεια της ΑΕΚ «για τα λεφτά» και πως θα μαγνητίσουμε αυτούς που παραμένουν οι αληθινοί εραστές της μεγαλύτερης ομάδας του κόσμου; Όχι μόνο αθλητές, αλλά και παράγοντες. Ποια τέλος πρέπει να είναι η σχέση που θα συνδέει την ΑΕΚ με το λαό της, πως θα περάσουμε από τα σενάρια «λαϊκής βάσης» στην μοναδική ρεαλιστική διέξοδο της λαϊκής εξουσίας και να πάμε ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Πως  θα ελέγχεται αυτή η σχέση, για να μπουν οι ασφαλιστικές δικλίδες  ώστε να συνειδητοποιήσουν οι τυχοδιώκτες, τα λαμόγια και οι επαγγελματίες παράνομοι ότι το πανηγύρι ΑΕΚ έλαβε τέλος; Ας ψάξουν το επόμενο πανηγύρι για να στήσουν το μαγαζί τους. Σου φαίνονται ουτοπικά όλα αυτά, αδελφέ μου οπαδέ της ΑΕΚ; Άντε να σου πω ναι, υπό μια προϋπόθεση όμως, ότι η ουτοπία αποτελεί στρατηγικό όσο και ρεαλιστικό στόχο των οπαδών της ΑΕΚ. Κι αυτό ας μην ακουστεί ως παραδοξολογία. Η δική μου πρόταση έγκειται στη δυνατότητα της ανατροπής των πάγιων και των κατεστημένων αντιλήψεων της εμπορευματοποίησης και είναι μια πρόταση ικανή και αναγκαία για να επιστρέψει η ΑΕΚ στα χέρια αυτών που ζουν μαζί της από έρωτα και όχι από συμφέρον.